Հանրայինում առաջին համարների բանավեճի ժամանակ Զավենիչին առաջարկելով ընդդեմ «Ուժեղ Հայաստան»-ի գրավոր դիմում ներկայացնել ԿԸՀ՝ Նիկոլը չէր սպասում, որ այդ գործը կտապալվեր: Քանի որ ինքն ու ողջ արևմտյան աշխարհն իր առջև խնդիր էին դրել պահպանել իշխանությունը՝ նա նոր տարբերակ մտածեց: Ճիշտ է, «Ուժեղ Հայաստան»-ի ակտիվիստների քրեական գործ կարելը շարունակվեց, սակայն գլխավոր հարվածի ուղղությունը տեղափոխվեց դեպի «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը: «Հրապարակ»-ը գրել էր, որ Նիկոլենք ԲՀԿ առաջնորդին փորձել էին «գնել»: Իր խմբակցության անդամների հաշվին Ծառուկյանը պետք է ապահովեր խորհրդարանական քվեարկությունների՝ առնվազն 3/5-ի պակասող ձայները: Ինչն անհրաժեշտ էր լինելու սահմանադրական օրենքների և դատական իշխանության առանձին մարմինների ղեկավարների (գլխավոր դատախազ, ԿԸՀ-ի նախագահ և այլն) թեկնածությունը հաստատելու համար: Հրաժարումը հանգեցնելու էր «Բարգավաճ»-ին ԱԺ-ից դուրս թողնելու գործողությանը:
Դրան մենք ականատես եղանք: ԿԸՀ-ի կողմից նախնական արդյունքների ամփոփումը և հրապարակումը կատարվեց տոկոսային հազարերորդականի մակարդակով: Նախկինում երբեք նման բան չէր կատարվել: Ոչ միայն Հայաստանում, այլ ենթադրաբար ողջ աշխարհում: Կամ էլ կատարվել էր աֆրիկյան և կամ ասիական հետամնաց որևէ երկրում: Պատկերացնո՞ւմ եք՝ ԱԺ մտնելու համար ԲՀԿ-ին չէր բավարարում 0.004% կամ դրան համարժեք ձայն: Ու դրա համար ձայներ էր, որ ԿԸՀ-ում գողացել էին ԲՀԿ-ից: Բայց քանի որ ախորժակը ուտելիս է բացվում, հսկայական քանակի քվեներ էին գողացել նաև «Ուժեղ Հայաստան»-ից, «Հայաստան» դաշինքից և ինչ-որ չափով՝ «Միասնության թևեր»-ից ու «Լուսավոր Հայաստան»-ից: Եթե ձայն են գողացել նաև այլ քաղաքական ուժերից, որ չեն հիշատակվել, ներողություն եմ խնդրում:
Այս աննորմալ երևույթը ոչ միայն կապ չունի «ժողովրդավարության» հետ, այլ ինքնին տխմար քայլ էր: Քանի որ Նիկոլենք մինչ այդ օրենսդրորեն չէին չեղարկել ըստ ընտրատեղամասերի ձայների վերահաշվարկը: Ինչի դեպքում գողոնը հայտնաբերվելու էր (ոստիկանության ականջը կանչի), և գողացված ձայներն ավելացվելու էին ԲՀԿ-ին: Ու ապահովելու էին վերջինիս մուտքը ԱԺ: Ենթադրում եմ, որ ԿԸՀ նախագահ Հովակիմյանը վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձից հրահանգ էր ստացել ամեն գնով արգելել ԲՀԿ-ի մուտքը: Քանի որ տապալել էր քվեարկությանն «Ուժեղ Հայաստան»-ի մասնակցությունն արգելելու գործը: Եվ ավելի ադեկվատ ձև չգտնելով՝ վերադարձել էր 90-ականների վերջի ու 2000-ականների սկզբի պրակտիկային: Չնայած, անկեղծ ասած, իմ նախկին ընդդիմադիր գործընկեր Վահագնից ավելի խելացի քայլ սպասելի չէր: Ընթացքում բազմաթիվ քվեներ ավելացան նաև «Ուժեղ Հայաստան»-ին, «Հայաստան» դաշինքին և մնացածներին: Եվ այդ գործընթացը դեռևս շարունակվում է:
Ընտրախախտումների առումով լեգիտիմությունը կորցրած Փաշինյանը դարձավ նաև ընտրողի ձայնը գողացող բռնապետ: Հիշում եք, չէ՞, նրա խստումները՝ փակել ընտրակեղծարարության էջը և ժողովրդի ձայնը գողանալու պրակտիկան: Փաստորեն, իր կյանքի գլխավոր քննությունը Նիկոլը տապալեց: Տապալեց նաև դրանց հիման վրա գեներացվող լեգիտիմությունը, ինչն իր գլխավոր խաղաթուղթն էր ութուկես տարի շարունակ: Ի դեպ, եթե մեր պետությունը լիներ իրապես ժողովրդավարական, ապա ԿԸՀ նախագահ Հովակիմյանը (նաև ԿԸՀ մնացած կազմը) առնվազն հրաժարական ներկայացրած կլիներ: Ու կքննվեր ոչ միայն մուտքագրողների, այլև ԿԸՀ ողջ կազմի նկատմամբ քրեական վարույթ հարուցելու հարցը: Իսկ հետո գործը կհասներ հանցագործության (չմոռանանք, ընտրախախտումը հանցագործության տեսակ է) պատվեր իջեցրած վարչապետին: Վերջինս հրաժարական կներկայացներ, և նրա նկատմամբ քրեական վարույթ կհարուցվեր: Կնշանակվեր ԿԸՀ նոր կազմ, որը կչեղարկեր ընտրության արդյքունքները և կնշանակեր նոր ընտրություն: Բնականաբար, մինչ այդ գործընթացից դուրս թողնելով այսօր իշխող կուսակցությունը: Սպասենք նման զարգացումների:
