«Հրապարակի» զրուցակիցն արցախցի ակտիվիստ, «Հայրենիք» կուսակցության անդամ Տաթեւիկ Վիրաբյանն է` Տաթեւ Արցախը:
- Արցախի թեմի առաջնորդի քայլը ցնցել է համայն հայությանը, հատկապես` արցախցիներին: Մարդիկ տարակուսում են ու վրդովվում, թե ինչպես կարող է արցախցի հոգեւորականն ուրանալ Արցախի համար պայքարող Վեհափառին եւ անցնել մի մարդու կողմը, որը Սուրբ Ղազանչեցոցն ու Դադիվանքն է տվել թուրքին, Արցախն է հանձնել, ուրացել մեր հերոսներին եւ 5 հազար զինվորի մահվան պատճառ դարձել եւ 120 հազար մարդու տնավեր թողել: Ի՞նչ կարծիք ունեք Դուք Վրթանես Աբրահամյանի քայլի մասին:
- Հերիք չէ, որ Վեհափառի դեմ է պայքարում, դեռ մի բան էլ սատարում է Արցախն ուրացածին, Արցախը մինչեւ հոգու խորքն ատողին ու ադրբեջանական բեռ համարողին: Նա, որպես սրբազան, ինձ համար այլեւս գոյություն չունի, ես նրան այլեւս չեմ կարող անվանել սրբազան, նա հերթական նիկոլականն է: Սրբազան լինելու բոլոր կանոնները նա սվաղել է: Եթե նա իսկապես լիներ Արցախի թեմի հոգեւոր առաջնորդը կամ գոնե ունենար մի փոքր հոգեւոր արժեք, այլ ոչ թե զուտ հոգեւորականի աստիճան, ապա նախեւառաջ Նիկոլ Փաշինյանին պետք է հարցեր ուղղեր` մասսայական, այլ ոչ թե քծներ նրան:
- Օրինակ` ի՞նչ հարցեր:
- Օրինակ` ո՞ւր մնացին Արցախի բազմադարյա պատմություն ունեցող եկեղեցիները, ինչո՞ւ են մեր վանքերը, տաճարները հայտնվել Ադրբեջանի կազմում: Ինչո՞ւ հայ հոգեւորականներն այլեւս չեն կարող Արցախում պատարագներ մատուցել: Որպես Արցախի թեմի առաջնորդ, որպես սրբազան, մի՞թե նրա մոտ այս հարցերը չառաջացան: Մի՞թե այդ մարդը նույնքան պիղծ է, որքան Նիկոլը: Ցավոք սրտի, Արցախի հավատավոր ժողովուրդն այսքան տարի մատնված է եղել պղծության, քանզի մեր հոգեւոր առաջնորդը նրա պես ինչ-որ մի տարր է եղել: Ցավում եմ արցախցիներին, որ նրա պես հոգեւոր առաջնորդ է ունեցել: Արցախի ժողովուրդն այժմ պետք է հարցադրումներ անի նրան` ո՞ւր են Արցախի եկեղեցիները:
- Արժե՞ նրան կարգալույծ ճանաչել, թե՞ ներելը քրիստոնեության կարեւոր հանգամանքներից է:
- Նա անպայման պետք է կարգալույծ արվի: Չկա այլ կարծիք: Մեր հոգեւոր-մշակութային արժեքները` Դադիվանքը, Ամարասը, Գանձասարը, Նիկոլի թեթեւ ձեռքով հայտնվել են Ադրբեջանի կազմում: Իսկ այս մարդ կոչվածը, ես նրան սրբազան չեմ կարող անվանել, փաստացի սատարում է այդ ամենին, կիսում է այդ տեսակետները, ծափահարում է ու երջանիկ է այն փաստից, որ Արցախի հայկական եկեղեցիներն ադրբեջանցիների կողմից պղծվում են: Այդ մարդն իր այս քայլով նաեւ ապացուցեց, որ ուզում է նույն կարգավիճակում տեսնել Հայաստանի եկեղեցիները, հակառակ դեպքում չէր կարող պայքարել կաթողիկոսի դեմ: Եթե պայքարում է, եթե համարում է, որ կաթողիկոսը պատշաճ վարքագիծ չունի եւ չունի իրավունք՝ լինել Ամենայն հայոց կաթողիկոս, ապա ինչո՞ւ իր կարգավիճակից չի հրաժարվում: Ո՞վ է իրեն օծել: Ինչո՞ւ է պատարագներ մատուցում: Ի՞նչ իրավունքով է շարունակում իր գործունեությունը: Լավ, ինչքա՞ն անբարո կարելի է լինել: Կաթողիկոսին չեն ընդունում, բայց շարունակում են նրանից վերցրած օծումն օգտագործել իրենց անձնական շահերի համար:
