Մտովի տեղափոխվում եմ 2019թ. հունվարի 22, տղայիս ՀՀ բանակ զորակոչման նախորդ օրը երեկոյան։ Հայկազիս ասում եմ.
-Տղես, քեզ առանձնապես չկոտորես, եթե անգամ պատերազմի մեջ ընկնես, միևնույնն է, քո արած գործը չեն գնահատելու ու չեն արժևորելու, եթե անգամ զոհվես հայրենիքիդ համար, քեզ հավերժացնող պատկերդ դավադրաբար մաքրելու են քո սիրելի քաղաքի պատից։
-Պապ ջան, նախ ես չեմ զոհվի, ես անմահ եմ, մի աչքով ես ինձ նայու՞մ, հետո ինձ մեկ ա, կլինի իմ նկարը ինչ-որ պատի վրա կամ չի լինի, միևնույնն ա, ես անելու եմ այն, ինչ որ կարող եմ անել ու կանեմ, եթե պետք լինի կյանքս էլ կտամ հայրենիքիս համար։
Գրել է Հայկազ Մկրտչյանի հայրը՝ Զավեն Մկրտչյանը
