ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Աղվան Վարդանյանը հներից ամենից արժանին է, ով իրավունք ունի պահպանելու մանդատը: Ասվածի հիմնավորումն իր կեցվածքն է 2018-ի մայիսին: Երբ չենթարկվեց «դուխով» Նիկոլին ձայն տալու՝ կուսակցության որոշմանը և հեռացվեց ՀՅԴ շարքերից: Միաժամանակ, պաշտոնական հսկայական փորձառություն ունեցող Վարդանյանը խնդիր ունի մանդատի հետ: Որքան էլ ինքը փակված համարի այն՝ հորդորելով ընդդիմախոսներին խաղաղվել: Խոսքը սեփական խոսքի արժեքը պահպանելու մասին է:
Հիշենք՝ երբ 2015-ին սահմանադրական փոփոխությունների հարցն էր քննարկվում, ՀՀ երրորդ նախագահը խոստացավ երրորդ անգամ ոչ մի կարգավիճակում չհավակնել պետության ղեկավարի պաշտոնին: Այնուհետև դրժեց այն ու արդյունքում ստացավ հանրության մերժումը: Ինձ նմանների համար հենց դա էր հիմնական կռվանը, քանի որ նախկինների իշխանությունը հենց իր օրոք աստիճանաբար քաղաքակրթվում էր՝ եթե արդարացված է նման եզրույթի օգտագործումը: Համենայն դեպս, Կարեն Կարապետյանի վարչապետությունը՝ իմ խիստ սուբյեկտիվ կարծիքով, բացել էր տնտեսության վերափոխման ճանապարհը: Ինչը բազմիցս արձանագրել եմ ֆեյսբուքում՝ իշխանությանը լինելով ընդդիմադիր:
Այնպես որ խնդիրը մանդատի մեջ չէ, այլ խոսքի տերը լինելու մտայնության մեջ: Մերժելի այդ հանգամանքն իշխանության միջանցքներից տեղափոխվեց ընդդիմադիր դաշտ: Ընդ որում, ինչպես երևաց, նույնքան սահուն, որքան իշխանափոխությունն ինքնին: Ու դա օգտագործվելու է Նիկոլենց կողմից, քանի որ Նիկոլն այն մարդը չէ, որ նման հնարավորությունը բաց թողնի ձեռքից: Ինչն անընդհատ հարվածելու է ընդդիմության կերպարին: Եվ Աղվան Վարդանյանի կողմից փակված հարցը բաց կմնա այնքան, որքան հարմար լինի այն օգտագործելը: Բնական է, որ թիրախն էլ լինելու է ոչ թե հասարակության կրթված հատվածը, այլ նրանք, ում շնորհիվ ինքը պահպանեց իշխանությունը: Ովքեր չեն ընկալում, թե ինչ է նշանակում «Այս փուլում իմ պարտքն է` լինել թիմի հետ: Հատկապես՝ Իշխան Սաղաթելյանի և Նարեկ Կարապետյանի կողքին» անկեղծ դատողությունը: Իսկ այդ մարդիկ, ինչպես ցույց տվեցին թե՛ 2021-ի և թե՛ 2026-ի ընտրությունները, կազմում են հանրության ակտիվ մեծանասնությունը: Որն էլ որոշում է, թե ինչպիսի ապագայում ենք մենք ապրելու՝ նիկոլական «չապագա» ապագայում, թե նորմալ երկրում:
Մանդատ վերցնելու հանգամանքը Աղվան Վարդանյանը փորձում է արդարացնել խոսքի և պարտքի գիտակցման երևույթի հակադրությամբ: Ինչն ինձ համար անսովոր «բացահայտում» էր, քանի որ առաջինը երկրորդի դրսևորման ձևերից մեկն է: Ու, որպես այդպիսին, չի կարող հակադրվել դրան: Շատ ավելի ընդունելի կլիներ, եթե փորձառու քաղաքական գործիչն ընդամենը ներողություն խնդրեր՝ ասելով, որ սխալվել է: Որ այսօրվա պայմաններում ճիշտը մանդատ վերցնելն է, ու շարունակությունն էլ վերը մեջբերված իր խոսքով: Բայց դա ինքը չարեց, որովհետև մեզանում ընդունված չէ սխալը խոստովանելը: Նախկինների օրոք այդ հարցը բազմիցս է քննարկվել ֆեյսբուքում: Ու երբեք չեմ ամաչել ասելուց, որ բազմաթիվ անգամ եմ խոստովանել՝ եթե համարել եմ կամ համոզվել եմ, որ այս կամ այն հարցում սխալ եմ եղել: Այնպես որ սխալը խոստովանելը երբեք թուլություն չեմ համարել: Ինչևէ, սխալ չընդունելն այն հանգամանքն է, որ մեզ նույնացնում է Նիկոլենց հետ՝ թեկուզ մեկ հարցում: Ինչն ինձ համար ընդունելի չէ: Մի օրինակ բերեմ. տարիներ առաջ երկար ժամանակ ամենօրյա երաժշտական վայելքի օբյեկտը Մորիս Ռավելի «Բոլերո»-ն էր: Իսկ երբ մեկ-երկու տարի առաջ իմացա, որ այն նաև Նիկոլի սիրած երաժշտությունն է եղել, ինձ համար դա դարձավ տհաճ գիտելիք, «Բոլերո»-ն էլ՝ մերժելի:
ՀԳ. Ինչ մնում է Աղվան Վարդանյանին գնահատելուն, ապա կրկնվեմ՝ հներից ամենից արժանին է, ով իրավունք ունի պահպանելու մանդատը: Բայց նույնիսկ այդ դեպքում «ոջլոտներ»-ն այն բառը չէ, որ այսօրվա պայմաններում կարելի է օգտագործել ընդդիմադիր դաշտի ներսում:
