Կրթության փորձագետ Սերոբ Խաչատրյանն արձանագրում է, որ շատ արագ ու հաճախակի են փոփոխությունների ենթարկվում կրթական համակարգի օրենքներն ու կարգերը․ «Օրինակ, նույն տնօրենի ու վարչատնտեսական համակարգողի բաժանումները անընդհատ փոխվում են ու փոխվում»։
Ինչո՞վ է բացատրում այդ փոփոխությունների քանակն ու տրամաբանությունը, ստացվում է` ԿԳՄՍՆ-ի համար անհաղթահարելի՞ են իր իսկ սահմանած թիրախները, որ անընդհատ խմբագրում է օրենքները․
«Կարծում եմ՝ այստեղ կա խնդիր նաեւ մարդկային ռեսուրսի հետ կապված, գուցե որոշումներ ընդունողները բավարար չափով չեն հաշվարկում իրենց որոշումների ընթացքը։ Շատ որոշումներ հապճեպ են կայացվում, միանձնյա, փոքր խմբով ու դրա համար սա է արդյունքը։ Մինչդեռ, եթե մենք օրենքում փոփոխություն ենք անում, դա պետք է լավ մտածենք, որովհետեւ չես կարող անընդհատ փոխել- փոխել, սա նաեւ լրջագույն խնդիրներ է ստեղծում ուսումնական հաստատությունների համար, հատկապես՝ դպրոցների, որոնք իրավաբան էլ չունեն, որ խորհրդատվություն ստանան։ Այսքան արագ փոխվում են կարգերը եւ չի բացառվում, որ մարդիկ սխալներ էլ թույլ տան՝ ուշադիր չլինելով, որ արդեն ինչ որ բան փոխվել է, որովհետեւ եթե բուհերն ունեն բարձրակարգ իրավաբաններ, որոնք կարող են իրենց օգնել, դպրոցը չունի այդ հնարավորությունը։ Անգամ շատ հարցերում մարզպետարաններն են դժվարանում կողմնորոշվել եւ շատ բաների չեն տիրապետում»։
Հարցազրույցը` կարդացեք վաղը
