Երևանի ավագանու անդամ Քրիստինա Վարդանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․
«ԵՐԿՈՒ ԱՀԱԶԱՆԳ. ՄԵԿ ՄԱՀ
Պարզվում է, որ մահվան ելքով տապալված բարդու մասին ՀՈԱԿ-ը տեղյակ էր ոչ թե դեպքից 8 օր առաջ, այլ առնվազն 3 ամիս։
Մարտին քաղաքացին Active Citizen հարթակում հայտնում է, որ ճանապարհի եզրին գտնվող բարդին ավելի քան 10 տարի վթարային վիճակում է և պետք է անհապաղ հատվի։ Տաթևիկ Բիջոյան
Հայտը փոխանցվում է «Կանաչապատում և շրջակա միջավայրի պահպանություն» ՀՈԱԿ-ին։
Հայտը փակվում է «ԿԱՏԱՐՎԱԾ» կարգավիճակով։
Բայց ծառը չի հատվում։
Քաղաքացուն ասում են՝ կհատենք աշնանը (վթարային, մայրուղուն կից ծառի դեպքում)։
Հետո գալիս է հունիսը։
Նույն ծառի վերաբերյալ կրկին ահազանգ՝ գրավոր դիմումով։ Պատասխանում են՝ 15 օրվա ընթացքում կհատեն։
Եվս մեկ հնարավորություն՝ կանխելու ողբերգությունը։
Ութ օր անց ծառը տապալվում է։
Մարդ է մահանում։
Հիմա հարց.
Եթե մարտին արդեն որոշվել էր, որ ծառը պետք է հատվի, ապա ինչո՞ւ 2-րդ դիմումի դեպքում այն մինչև ողբերգությունը մնաց կանգուն։
Եթե դիմումը «կատարված» էր, ապա կոնկրետ ի՞նչ էր կատարված։
Քաղաքացիները ճանապարհին կից և վթարային ծառի համար երկու անգամ զգուշացրել են։
Համակարգը երկու անգամ ստացել է ահազանգը։
Բայց վտանգը չի վերացվել։
Հազարավոր կանաչ ծառեր հատվեցին, իսկ այս մեկ չոր ծառը ոչ մեկին չանհանգստացրեց։
Ծառը չընկավ անսպասելի։ Ինչո՞ւ նախազգուշացումները ոչինչ չփոխեցին։ Մեկ անտեսված ահազանգի գինը մարդու կյանքն էր։
Գագիկ Շամշյան, հանուն արդարության սա էլ լուսաբանեք, ինչպես նախորդ թեզը, թե քաղաքացիները խոչընդոտել են։ Հակառակը՝ բազմանգամ գրավոր դիմել են և վերջում մարդ մահացավ…»։
