Պարող օկուպանտը

Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց մի բան, որը շունչը պահած լսեցին ոչ միայն Հայաստանում, այլև Բաքվում․ «Եթե պատերազմը ես եմ հրահրել ու Հայաստանը ներքաշել դրա մեջ, ապա ինչո՞ւ մինչև 2018-ը ՀՀ 18-ամյա զինվորները 24 տարի իրենց ծառայությունն անցկացնում էին ՀՀ սուվերեն տարածքից դուրս»։

Սա ոչ թե ինքնազննության փորձ էր, այլ շքեղ հրամայական Ադրբեջանի օրակարգին՝ Հայաստանին միջազգային հարթակում «ագրեսոր» ու «օկուպանտ» հռչակելու համար։ Բայց Փաշինյանը, որ ինչպես միշտ համառորեն փորձում է լինել հերոսիկ-ռոմանտիկ, ուղարկեց իր որդուն Արցախ ծառայելու, կնոջ ձեռքը  զենք դրեց ու «Էռատո» խմբի հրամանատար դարձրեց՝ Արցախի հողը պաշտպանելու պատրվակով։
Ու հետո ինչու՞ զննել ինքն իրեն կամ բացատրել քայլերի տրամաբանությունը։ Փոխարենը սկսեց աշխատել Ադրբեջանի օրակարգով, կարծես մոռանալով, որ Ադրբեջանից առաջ նա պատասխան ունի տալու իր ժողովրդին։ Ստեփանակերտում հռչակեց՝ «Արցախը Հայաստան է ու վերջ», իսկ Շուշիում պարեց կնոջ ու թիմակիցների հետ՝ ի լուր բոլորի, որ օկուպանտը ևս ի վիճակի է տոնելու։

Հիմա հարց է առաջանում՝ եթե Փաշինյանը խոստովանեց, որ օկուպանտ է, ինչո՞ւ չի հանձնվում Ադրբեջանին կամ գոնե չի անում այդ ծաղկավոր պարերը սահմանին՝ որպես «հաշտության նշան»։ Հավանաբար սա նոր՝ հայկական սատիրայի աննախադեպ տարբերակն է՝ «օկուպանտ, որը պարում է»։

Փաշինյանը մեզ սովորեցրեց մեկ կարևոր դաս․ անգամ երբ օկուպանտ ես, կարող ես իրարանցում ստեղծել, պարել ու միաժամանակ ասել՝ «դա նախկինների սխալն էր»։ Խաբել՝  պարով ու ցայտոստյուններով։
Եվ ահա նոր արվեստի տեսակ․ օկուպանտը, որը խոստովանում է, պարում է, զենք է վերցնում, բայց երբեք չի հանձնվում, ստանալով «հերոս-օկուպանտ» կոչում։ Օկուպանտը, որը խոստովանում է, բայց մնում է Ադրբեջանի «հերոսը»․ հետաքրքիր է, գուցե Ադրբեջանը պատասխանի, թե ինչպե՞ս է դա հնարավոր։