ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան Ձյունիկ Աղաջանյանը հայտարարել է, որ քաղաքացիական հասարակության կառույցների զգալի մասը պատշաճ արձագանք չի ցուցաբերում տեղի ունեցող գործընթացներին, ինչն, ըստ նրա, հնարավորություն է տալիս իշխանություններին շարունակել և ընդլայնել հետապնդումների ու ճնշումների քաղաքականությունը։
Նրա խոսքով՝ հասարակական կառույցների պասիվությունը փաստացի նպաստավոր պայմաններ է ստեղծում, որպեսզի իշխանությունները կիրառեն ավելի կոշտ և, իր գնահատմամբ, ապօրինի մեթոդներ։
Աղաջանյանը նշել է, որ միջազգային կառույցների հետ երկար տարիների աշխատանքի ընթացքում՝ զբաղեցնելով տարբեր դիվանագիտական պաշտոններ, համոզվել է, որ անգամ միջազգային իրավունքի ներկայիս դժվարությունների պայմաններում հնարավոր է օգտագործել առկա մեխանիզմները՝ իրավիճակի վրա ազդեցություն ունենալու համար։
Նրա կարծիքով՝ պետության միջազգային պարտավորությունների, տեղեկատվության ճիշտ ներկայացման և այլընտրանքային տեսակետների բարձրաձայնման միջոցով հնարավոր է կանխել հասարակության նկատմամբ ճնշումների խորացումը և որոշակի զսպող դեր ունենալ ինչպես երկրի ներսում, այնպես էլ արտաքին հարաբերություններում։
Դեսպանը անդրադարձել է նաև Ադրբեջանի կողմից պահվող հայ գերիների և պատանդների խնդրին՝ ընդգծելով, որ միջազգային հարթակներում հետևողական աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի նման հարցերի բարձրաձայնման համար։
Աղաջանյանի խոսքով՝ տարբեր երկրներում Հայաստանի իրավիճակի վերաբերյալ քննարկումների ժամանակ հաճախ նշվում է, որ միջազգային գործընկերները բավարար տեղեկատվություն չեն ստանում, քանի որ հարցերը չեն բարձրացվում համապատասխան մակարդակներում։
Նա քննադատել է նաև Հայաստանում գործող արևմտյան դեսպանությունների դիրքորոշումը՝ պնդելով, որ դրանք հաճախ անտեսում են ներքաղաքական խնդիրները և առաջնորդվում են չմիջամտելու քաղաքականությամբ։
Միաժամանակ Աղաջանյանը նշել է, որ հայ հասարակությունը բազմիցս ապացուցել է իր դիմադրողականությունը՝ տարբեր իրավիճակներում կարողանալով արտահայտել իր դիրքորոշումն ու բարձրաձայնել անհամաձայնությունը։
Նրա համոզմամբ՝ հետևողական պայքարի և իրավական մեխանիզմների կիրառման միջոցով հնարավոր է որոշակիորեն սահմանափակել իշխանությունների գործողությունները, ինչպես նաև ապագայում հիմքեր ստեղծել թե՛ ներքին, թե՛ միջազգային մակարդակներում պատասխանատվության հարցեր բարձրացնելու համար։