Երեկ, երբ ադրբեջանական պատվիրակությունը վայրէջք կատարեց «Զվարթնոց» օդանավակայանում, եւ պարզվեց, որ Ադրբեջանի փոխվարչապետ, Հայաստանում ծնված, մեծացած Շահին Մուստաֆաեւն է պատվիրակության ղեկավարը, որը նաեւ ցանկություն է հայտնել այցելել իր ծննդավայր` Նոյեմբերյանի շրջանի Ջուջեւան գյուղ։
Մեր լրագրողը կապվեց Ջուջեւանի վարչական ղեկավարի հետ եւ հետաքրքրվեց, թե գիտե՞ն այդ այցի մասին, եւ ի՞նչ է ուզում տեսնել հարեւան երկրի փոխվարչապետը Ջուջեւանում:
Պարզվեց` այս գյուղում մի ադրբեջանական ընտանիք է միայն ապրելիս եղել սովետական տարիներին` Մուստաֆաեւի ընտանիքը, որը 1991-92 թվականներին խաղաղ ու անվնաս հեռացել է գյուղից, իսկ նրանց ապրած տունը գյուղում կանգուն է:
Գյուղապետի խոսքը տպավորիչ էր. «Էդ մի տունն է ու մինչեւ հիմա մնում է, մենք հո գազաններ չե՞նք, որ ավերենք»։
Ահա, հենց այստեղ է հայի ու ադրբեջանցու տարբերությունը: Հայը գյուղի մի տուն անգամ չի ավերի, իսկ ադրբեջանցին մեր նորակառույց շենքերն ու վանքերն է ավերում, հազարամյա կոթողները նույնիսկ չի ափսոսում, Վազգեն Սարգսյանի արձանն է պղծում, սպառնում է տատուպապի հուշարձանը քանդել, ջնջում է հայի հետքը հազարամյակներով հայկական բնակավայր հանդիսացած Արցախից:
Հիմա, երբ այս Մուստաֆաեւը գալիս է Հայաստան` մեծ պատվիրակությամբ, պատվով- հարգանքով ընդունում են, անվտանգության ուժեղացված ծառայություն են տրամադրում, փողոցներ են փակում, որ խցանումների մեջ հանկարծ չկանգնեն թանկագին հյուրերի մեքենաները, տանում են Աղվերան` հանդիպեցնում հայ գործարարների հետ, հետո սահմանազատման հանձնաժողովի նիստ են անում, գոնե մեկը այդ հարցը տալի՞ս է նրան. այ բարբարոս, բա եթե խաղաղություն է, սահմանազատում, առեւտրաշրջանառություն, ինչո՞ւ եք հայկական վանքերն ավերում:
