«Բարի երկիր, բարի նախագահ»

Օրեր առաջ ռուսական ալիքներից մեկով հեռուստալրագրող Վլադիմիր Սոլովյովը հարցազրույց էր վերցնում Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինից: Հարցազրույցն ավելի շատ վավերագրական ֆիլմի էր նման՝ պարուրված խորհրդապաշտական, դրամատիկ երանգներով, ասես որոշվում էր մոլորակի եւ քաղաքակրթության ճակատագիրը, որոշվում էր հենց Ռուսաստանում, նրա վերջին տարիների անփոխարինելի առաջնորդ, Իոսիֆ Ստալինի գաղափարական հետնորդներից մեկի՝ Վլադիմիր Վլադիմիրովիչի գիտակցության տիրույթում: Սոլովյովը ռուս ողբերգակի դիմախաղով, ձայնին ու ժեստերին հոգեպաշտական շեշտադրումներ հաղորդելով՝ նախագահին հարցուփորձ էր անում աշխարհի կարգի, ճակատագրի ու ապագայի վերաբերյալ: Ողջ հարցազրույցի ընթացքում Սոլովյովը չէր թաքցնում իր ողջ պատկառանքն ու համակրանքը, որ տածում է Պուտինի նկատմամբ՝ համաձայնելով նրա յուրաքանչյուր պատասխանի ու կարծիքի հետ: Հարցազրույցն ընդմիջվում էր հայտնի քաղաքական գործիչների, քաղաքագետների կարծիքներով, որոնք նույնպես իրենց տագնապներն էին հայտնում ներկա համաշխարհային քաղաքական իրավիճակի վերաբերյալ՝ շեշտելով, որ այս պահին խիստ կարեւոր է, որ ԱՄՆ-ն եւ Ռուսաստանը դրական փոխհարաբերություններ ունենան եւ աշխարհի կայունության համար ճակատագրական օրերին խաղաղություն պահպանելու ելքեր որոնեն:

Սոլովյովը եւ Պուտինը խոսեցին գրեթե բոլոր հրատապ խնդիրների շուրջ՝ Սիրիա, «Իսլամական պետություն», ակաբեկչություն, ՆԱՏՕ, Եվրոպա, Ուկրաինա եւ այլն: Խնդիրները վեր հանելիս Ռուսաստանի նախագահն անընդմեջ շեշտում էր, որ ինքը միշտ բաց է ու միշտ էլ բաց է եղել երկխոսության առջեւ, որ ժամանակին, երբ ԱՄՆ-ն ներխուժեց ու կործանեց Իրաքը, իրենք զգուշացնում էին հետագա աղետի մասին, որ սպասվում էր ողջ Մերձավոր Արեւելքին, եւ որն էլ վերջիվերջո իրականություն դարձավ՝ աշխարհի աչքի առաջ քայքայվեցին պետականություններ, զոհվեց խաղաղ բնակչություն, Մերձավոր Արեւելքը վերածվեց ահաբեկչական կազմակերպությունների իսկական որջի: Եվ այս ամենը «ռուսական ռացիոնալիզմին» ականջ չդնելու հետեւանքն էր: Իրենք անվերջ զգուշացնում էին, զգուշացնում էին՝ ԱՄՆ-ին, Եվրոպային, վերջապես՝ Ուկրաինային (Ուկրաինայի մասին խոսելիս եւ Սոլովյովը, եւ Պուտինն առանձին հեգնանքով էին արտահայտվում, մանավանդ, երբ հիշատակում էին կովկասցիներ վրացի Սահակաշվիլուն ու ծագումով հայ Ավագովին), իսկ իրենց ոչ ոք չէր լսում:

Այս «հոգեւոր» հարցազրույցը ֆանտաստիկ տպավորություն էր թողնում: Ասես Սոլովյովը գործ ուներ Մայր Թերեզայի կամ աստվածաշնչյան ինչ-որ հրեշտակի հետ, ասես իրենց ժամանակակից Ռուսաստանն ու ռուսական քաղաքականությունը մոլորակի երեսին բարության, խոհեմության ու արդարության միակ ակունքն է, երաշխիքն ու պահապանը մարդկային կյանքի հիմնարար իրավունքների եւ անվտանգության: Ստախոսության ապշեցուցիչ ճշմարտություն, որ սավառնում էր տաղավարում: Վերջում Սոլովյովի դեմքից կարծես անվերջ մի միտք էր ճառագում. «Բարի երկիր, բարի նախագահ, այս ի՞նչ աշխարհում հայտնվեցինք»:

Արամ
ՊԱՉՅԱՆ

Հեղինակ

Արամ

Պաչյան

Մեկնաբանություն
X