Վերևները պաշտպանված են մեզնով, այո՛, հենց մեզնով...

Գլխներս հանում ու խոտի պես աղանձած ձայնով մրմնջում ենք՝ երաշտ է, վառվեցինք, խանձվեցինք: Նայում ենք երկնքին ու սպասում, թե երբ է անձրև գալու:

Ամենահետաքրքիրն այն է, որ հայհոյում ենք մի խումբ բիրդան աղա դարձած մարդկանց, որ մեզ հասցրել են այս վիճակին:

Մեկ- մեկ, կներեք, ուզում եմ ասել՝ դե խոտավարի հայհոյում, խոսում ենք էլի՜. ո՞վ է ուշադրություն դարձնում:

Ու այդպես էլ ապրում ենք՝ իրար կոկորդ կրծելով: Իրար ենք նախանձում՝ բա այս մի խոտը ինչու՞ կանաչ է, ես՝ դեղին... Իրար թև- թիկունք չենք լինում, ոնց որ արտն է միասնական ծփում: Որ մի տեղից ջրի ցայտ է լինում, բռնում ու ջուրը խեղդում ենք մարգում, չենք էլ թողնում, որ մի ուրիշին հասնի: Ու դրա համար արտը արտի նման չի. տեղ- տեղ աղանձված վիճակում է, տեղ- տեղ դեղնած, տեղ- տեղ չորացման եզրին, տեղ- տեղ էլ «մի քիչ սարթ»:

Գաղտնիք չէ, որ ժողովրդական արտը չորանում է, ու պատճառը միայն իշխանության մեջ չփնտրեք, մենք՝ ջրվորներս, անտարբեր ենք արտը ջրելու, հուսունացնելու մեջ: Միասնական պահանջ չենք դնում՝ մեր արտին ջուր հասցնելու: Բողոքում ենք բոլորից, բայց ոչ մեզնից: Երկիրը մերն է, արդարության հասնելու համար միասնական պիտի լինենք, որ արտը չչորանա իսպառ:

Ջրվոր լինելով, մենք մեզ խոտի պես ենք պահում... Հանդուրժում ենք, որ մեր այգու հաշվին ուրիշների այգին բար տա...

Ոստիկանության հաղորդագրություններն եմ կարդում. Այսինչ թոշակառուին տանը սպանեցին՝ ստացած թոշակը ձեռքից խլելու նպատակով: Կամ մի անպաշտպան աղջկա վզից ոսկե շղթա պոկեցին... Այսինքն՝ ներքևում զբաղված են իրար թալանելով, իրար միս կրծելով...
Վերևները պաշտպանված են մեզնով, այո՛, հենց մեզնով:

Անընդհատ խոսում ենք, որ երկրի ողջ հարստությունը մի խումբ մարդկանց ձեռքին է, բայց ոչ մի քայլ չենք անում, որ այդ մի խումբ մարդկանց պարտադրենք (ժողովրդական միասնությամբ), որ մեզնից, երկրից գողացվածից մի քիչ էլ մեզ բաժին հանեն: Ընդհակառակը, ամեն ինչ անում ենք, որ նրանց ունեցածին ավելացնենք...

Նոր կարդում էի Հովհաննես Շիրազի մասին Սոնա Արշունեցու մի փոքրիկ հուշը, որն իմանալուց հետո էլ չեք հարցնի՝ բա մենք ո՞նց հասնենք այդ ամենին...

Մեզ ընդամենը պակասում է քաղաքացիական միասնական մտածողությունը...

«Ուրեմն այսպես. ինչ-որ պատմելու եմ մեծ բանաստեղծի մասին, պատմել է հայրս. նա դեռ պատանեկան տարիներից մտերիմ է եղել Շիրազի հետ: Շիրազն ու հայրս ծանոթացել են Լենինականի հանրակացարաններից մեկում: Պատմում էր, թե երբ ձմեռ ժամանակ մութն ընկնում էր, մեկ էլ տեսար անհայտանում էր Շիրազն ու չանցած 1-2 ժամ՝ գալիս էր՝ թևատակին բարձած ահագին տախտակ: Զարմանում էինք, թե որտեղից է հաջողացրել այսքան տախտակ: Շիրազը չէր թաքցնում.
-Ցանկապատ եմ քանդել, հիմա ճիշտն իմացա՞ք:
Երբ ասում էին.
- Ա՛յ Օնիկ,- այդպես էին կոչում նրան ընկերները,- բա որ առավոտյան էդ մարդիկ արթնանան ու տեսնեն, որ ցանկապատ չունեն, ո՞նց կլինի:
Նա ժպտալով պատասխանում էր.
-Ես հարուստների ցանկապատներն եմ քանդում, նրանց համար դժվար չէ նորը սարքել:
Մենք մտածում էինք.
-Էդ էլ հարց, այդ նորը տեղում կմնա՞, թե՞ հնի բախտին կարժանանա...
Ու այսպես Շիրազը միշտ տաք էր պահում սենյակը, որը ծառայում էր և՛ ննջասենյակ, և՛ ճաշասենյակ, և՛ գրասենյակ...
Շիրազն ամբողջ գիշեր վառարանը վառում էր ու ստեղծագործում»:

ՀԳ Այս փոքրիկ պատմությունը չմեկնաբանեմ: Անգամ ձմեռվա այս ցրտին, երբ շատերի երեխաները տանը հազար ու մի հիվանդություն են ստանում, մեր ճար ու դեղը Կիսաբացի Հրաչն է՝ Հրաչ բա ի՞նչ անենք...

Քո երեխան տաքացավ, մի քիչ կշտացավ, բա ազգը, ա՜զգը, երկի՜րը...

Արտը չորանում է. մենք մեզ ջրվորի նման չենք պահում, այլ խո՜տի, խո՜տի նման ենք պահում, թե ով կգտնվի, որ մեզ ջուր տա...

Հասմիկ Բաբաջանյան

Մեկնաբանություն
X