44-օրյա պատերազմի մասնակիցները կառավարության շենքի առաջ կանգնած՝ իրենց պատվից և արժանապատվությունից ելնելով, հանձնում են իրենց մեդալները։ Բայց այս մեդալները նրանց համար մետաղի կտորներ չեն. դրանք իրենց կյանքի, իրենց սխրանքի, իրենց անթերի նվիրումի խորհրդանիշն են հայրենիքի համար։ Մեդալների մեջ իրենց անձնազոհ սիրտն է, նրանց սերը հայրենիքի հանդեպ, նրանց պայքարի և զոհաբերության հոգին։
Երբ նրանք կանգնել են ճակատին, ոչ ոք չէր մտածում փառքի կամ գնահատանքի մասին. նրանց միակ նպատակն էր պաշտպանել հայրենիքը, պաշտպանել այն մարդկանց, ովքեր իրենց տունն ու ազատությունը պահում էին։
Բայց այսօր նրանք տեսնում են, որ իրենց սխրանքը մի կողմ են դնում, որ այն, ինչ նրանք արել են կյանքի ու մահվան սահմանին, պետական մակարդակում գրեթե ոչինչ է։ Եվ դա ցավը կրկնապատկում է. իրենց պայքարը, իրենց հերոսությունը խեղաթյուրվում է, պատմությունը կեղծվում , իսկ նրանց անձնազոհությունը, նրանց նվիրվածությունը, նրանց սիրով հեղված հողը անտեսվում ։
Եռաբլուրի հերոսների լռությունը, նրանց վիրավորանքը և առօրյա զգացողությունը՝ երկրի մաս-մաս հանձնումը, մասնատումը, արտահայտվում են հենց նրանց այս քայլով։ «Մենք չենք կարող այս շքանշանները այլևս կրել», — ասում են նրանք։
Մեդալների վերադարձը ահազանգ է և պոռթկում. նրանք ասում են. «Մեր հայրենասիրությունը չափվում է ոչ թե պետական հուշամեդալներով, այլ մեր զոհաբերությամբ, մեր ճշմարտությամբ, մեր սիրով հայրենիքի նկատմամբ։ Երբ այն խեղաթյուրվում է, երբ այն անտեսվում է, մեզ համար անընդունելի է կրել այն նշանը, որը այլևս չի արտահայտում մեր հոգու ու սրտի ճշմարտությունը»։
Այս պոռթկումը հայրենասիրական է, որովհետև այն գալիս է սրտից, շնչում է ճշմարտության և պատվախնդրության մեջ՝ որպես պաշտպանության ու արդարության կոչ հայրենիքի հանդեպ։ Արտահայտում է այն զգացումը, որ իսկական հայրենասիրությունը պարզապես պետական պատվերով չի սահմանափակվում. այն ապրում է գործողության, զոհաբերության և աներկբա նվիրումի մեջ։ Մեդալների վերադարձը մեծ, սիմվոլիկ և խոր ցավով լի ազդանշան է. այն ցույց է տալիս, որ հայրենիքի պաշտպանությունը շատ ավելի մեծ արժեք ունի, քան պետական արձանագրումները կամ մակերեսային հուշամեդալները։
