Նախօրեին տեղի է ունեցել ՀԱԿ քաղխորհրդի նիստը, որտեղ, ըստ պաշտոնական հաղորդագրության, քննարկվել է խորհրդարանական ընտրություններին մեծամասնական ընտրակարգով ՀԱԿ մասնակցության հարցը: Ինչպես համամասնականի դեպքում, այս դեպքում եւս որոշումներ չեն կայացվել: ՀԱԿ անդամ կուսակցություններից յուրաքանչյուրը ներկայացրել է իր տեսակետը, եւ որոշվել է քննարկումները շարունակել: Մեծամասնական ընտրատարածքներում թեկնածուներ առաջադրելու խնդիրը չափազանց կարեւոր եւ նուրբ հարց է: Արդյոք ՀԱԿ-ը պետք է մասնակցի ընտրություններին միայն համամասնակա՞ն ընտրացուցակով, թե՞ նաեւ պետք է առաջադրի թեկնածուներ մեծամասնական ընտրատարածքներում: Քաղաքական տրամաբանությունը հուշում է, որ մեծամասնական ընտրատարածքներում թեկնածու առաջադրելն այլընտրանք չունի: Մեծ իմաստնություն պետք չէ հասկանալու համար, որ եթե դու այդ տարածքում չունես քո թեկնածուն, ապա մեծապես զիջելու ես այն ուժին, որը հանդես է գալիս սեփական թեկնածուով, քանի որ թեկնածուն, պայքարելով իր հաղթանակի համար, քարոզում է այն կուսակցության եւ քաղաքական ուժի օգտին, որին ինքը ներկայացնում է:
Եկեք հասկանանք, թե ովքեր կարող են լինել ՀԱԿ ներկայացուցիչները մեծամասնական ընտրատարածքներում: Իհարկե, կան հանրությանը ծանոթ գործիչներ, ովքեր կարող են առաջադրվել մեծամասնական ընտրատարածքներում, բայց որքանո՞վ են նրանք պատրաստ պայքարել ՀՀԿ-ական կամ ԲՀԿ-ական օլիգարխիայի ներկայացուցիչների դեմ, ովքեր ընտրությունների վրա հարյուր հազարավոր դոլարներ են ծախսելու:
2007թ. խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ թիվ 15 ընտրատարածքում ընտրություններն անվավեր ճանաչվեցին, եւ նշանակվեց նոր ընտրություն: Դրան մասնակցեց նաեւ «Ժառանգություն» կուսակցության ղեկավար Րաֆֆի Հովհաննիսյանը: Ընտրությանը մասնակցած 35 հազար 270 ընտրողներից Հովհաննիսյանի օգտին քվեարկել էր ընդամենը 1.220-ը, 34 հազար 150-ը քվեարկել էր այլ թեկնածուների օգտին: Բայց Րաֆֆի Հովհաննիսյանը պատգամավորական մանդատ ստացավ, քանի որ ընտրվել էր համամասնական ընտրակարգով:
ՀԱԿ-ում որեւէ մեկը երաշխավորված չէ, որ կարող է նույնությամբ կրկնել Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ճակատագիրը. առաջադրվել մեծամասնական ընտրակարգով եւ ստանալ 1000-ին մոտ ձայն: Րաֆֆի Հովհաննիսյանն իր կուսակցությունում անվիճելի առաջնորդ էր, եւ ոչ մեկը նրան չէր կարող ասել, որ հազար ձայն ստացողը չի կարող պատգամավոր լինել, մանավանդ որ «Ժառանգությունից» պատգամավոր դարձածները չէին կարող հպարտանալ, որ իրենք կարող են դրանից ավելին ստանալ: ՀԱԿ-ում իրավիճակն էականորեն տարբերվում է. այստեղ վճռական պայքար է գնում ցուցակի յուրաքանչյուր տեղի համար, եւ կուսակցություններից յուրաքանչյուրը փորձում է ապացուցել, որ ինքն արժանի է ավելիին:
«Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանն արդեն հրապարակայնորեն է ակնարկել, որ իրենք մեծամասնական ընտրատարածքներում կարող են բազմաթիվ թեկնածուներ առաջադրել, ովքեր 5-10 հազար ձայն կբերեն ՀԱԿ համամասնական ցուցակին: Ի պատասխան Սարգսյանի այս հայտարարությանը, ՀԱԿ ներկայացուցիչներն ասում են, որ եթե այդքան ուժեղ են, թող միայնակ գնան ընտրությունների: ՀԺԿ-ում համարում են, որ իրենց կուսակցությունում չարատավորված անցյալ ունեցող մարդիկ են, ովքեր, ի տարբերություն ուրիշ կուսակցությունների ներկայացուցիչների, չեն եղել իշխանության մեջ եւ չեն արատավորվել: Այլ կուսակցություններ իրենց առավելությունը համարում են այն, որ ընդդիմադիր գործունեությամբ են զբաղվում դեռեւս Տեր-Պետրոսյանի իշխանության տարիներից սկսած եւ չեն համագործակցել ոչ մի ռեժիմի հետ: Կարդալ ամբողջությամբ