Հեղինակներ Հրապարակագիրներ
Այսօր՝ 19.Հոկտեմբեր.2017, Ժամանակը Երևանում՝ 00:00
1USD = 0AMD
1EUR = 0AMD
1RUB = 0AMD
Եղանակը Երևանում՝
4 ամիս, 30 դասախոսություն․ «Լուսավոր Հայաստան... «Ղարաբաղի» սիմվոլիկան փշրվեց Դա շատ լավ նախաձեռնություն է․ ԿԳ փոխնախարարը՝... Չին-ամերիկյան սկանդալ է հասունանում Մենք ուզում ենք ունենալ մրցունակ, առաջադեմ ազ... Ըստ հաղորդման` քննիչները հարկադրել են ցուցմու... Հրանտ Բագրատյանը ներկայացրել է Հայ Առաքելական... Մաշկի փոխպատվաստման համար հայաստանյան բժիշկնե... Լիոնել Մեսսին խփել է եվրոպական առաջնություննե... ԻՊ-ը նոր «սեպտեմբերի 11» է նախապատրաստում. Էշ... «Փրկության քարտեզը» կբարձրանա հայկական էկրան Հաջող մեկնա՞րկ, թե՞ տապալված բանակցություններ Կարագը թանկացել է Ռուսաստանում Ընդդեմ եւ հանուն բռնության Հերթը վոլեյբոլինն է Մոսկվայում հայազգի տղամարդու սպանության մեջ կ... Չինական դպրոց են կառուցում, բայց դեռ պարզ չէ՝... Վերջին պահերին խցում ում հետ է եղել Լևոն Հայր... Առաջին տիկինը՝ Նադեժդա Սարգսյանի ծննդյան տոնի... Եթե «Հին Երեւանը» չլիներ, այդ 14 հուշարձան շե...
Ամենաընթերցված լուրերը
4 ամիս, 30 դասախոսություն․ «Լուսավոր Հայաստան... «Ղարաբաղի» սիմվոլիկան փշրվեց Դա շատ լավ նախաձեռնություն է․ ԿԳ փոխնախարարը՝... Չին-ամերիկյան սկանդալ է հասունանում Մենք ուզում ենք ունենալ մրցունակ, առաջադեմ ազ... Ըստ հաղորդման` քննիչները հարկադրել են ցուցմու... Հրանտ Բագրատյանը ներկայացրել է Հայ Առաքելական... Մաշկի փոխպատվաստման համար հայաստանյան բժիշկնե... Լիոնել Մեսսին խփել է եվրոպական առաջնություննե... ԻՊ-ը նոր «սեպտեմբերի 11» է նախապատրաստում. Էշ... «Փրկության քարտեզը» կբարձրանա հայկական էկրան Հաջող մեկնա՞րկ, թե՞ տապալված բանակցություններ Կարագը թանկացել է Ռուսաստանում Ընդդեմ եւ հանուն բռնության Հերթը վոլեյբոլինն է Մոսկվայում հայազգի տղամարդու սպանության մեջ կ... Չինական դպրոց են կառուցում, բայց դեռ պարզ չէ՝... Վերջին պահերին խցում ում հետ է եղել Լևոն Հայր... Առաջին տիկինը՝ Նադեժդա Սարգսյանի ծննդյան տոնի... Եթե «Հին Երեւանը» չլիներ, այդ 14 հուշարձան շե... ՃՈ-ն թույլ է տալիս, որ նախկին համարների տերեր... Պատերազմը Կորեայում կարող է դառնալ գլոբալ ողբ... Խոշոր հրդեհ Գեղարքունիքում, 4 տուժածներից 2-ն... Որտե՞ղ են 90-ականների համարձակ ու հետաքրքիր հ... Խաչատուր Գիշչյանին հնարավոր է սրտի շտապ վիրահ... Մի հատ շատ լավ գիրք ունեի մեքենայի մեջ, եթե դ... Կառավարության նիստը՝ լուսանկարներով (ֆոտոշարք... ԱՄՆ Կոնգրեսում պաշտպանում են ռոհին մուսուլման... Վարչապետը հանձնարարեց նվազեցնել խցանումները Հյուսիսային Կորեան կրկին սպառնացել է ԱՄՆ-ին Իմ ընկերը հայ է, այստեղ հայեր կա՞ն․ Ջասթին Բի... Կիեւում պարզաբանել են Պորոշենկոյի կեցվածքը Սերժ Սարգսյանն Ազգային ժողովի ընդունած մի շար... Արտակարգ միջադեպ Խարկովում, կա առնվազն վեց զո... Վթար Շվեյցարիայում, կա 37 տուժող Հասմիկ Պապյան․ սիրելի Լևոն, ներիր մեզ Մերիլենդյան մարդասպանին բռնել են Եվրոպական երկրներից այնպիսի բաներ են պատմում,... Ի՞նչ է թաքցնում «Պանտերայի» տնօրենը «Ժողովուրդ». Էդուարդո Էռնեկյանը դատի է տվել Ա... Լույս չի լինելու Երեւանում եւ 6 մարզերում «Հայկական ժամանակ»․ Որտեղ են գիշերում եւ ճաշո... «Ժամանակ». Ռուսական թալան-2. «Հարավկովկասյան ... «Հրապարակ». Ատոմակայանի կոնսերվացումը ձեւական... «Հրապարակ». Ընտանեկան բռնության կանխարգելման ... «Ժողովուրդ». ՔԿ- Ոստիկանություն միջգերատեսչակ... Ցավալի վախճան «Ժողովուրդ». Վարդենիսի բնակիչները դժգոհում են... «Հրապարակ». Ինչո՞ւ է հարցից ջղաձգվում վարչութ... «Ժողովուրդ». Կոնֆլիկտի հանդեպ ես չեմ տեսնում ...
Հարցում

Մեր ժամանակի հերոսը

Հայկական միջավայրում մեր ժամանակի հերոսը, որպես կանոն, ծնվում-ձեւավորվում-բարձրանում է՝ խտացնելով հանրային աղավաղված ընկալումներն ու ձգտումները: Նա ասպարեզ է գալիս հասարակական զարգացման արատավոր օրինաչափությունների, հանրային հավաքական մտածողության մերժելի առանձնահատկությունների հետեւանքով: Հասարակական նմանօրինակ միջավայրն այժմ պարատ հող է դարձել շատախոսների, մեծախոսների, մեծամիտների համար: Այսօրինակ հանրային վարքագծի հետեւանքով հետադիմությունը շեղում է առաջադիմության հունը՝ առաջ բերելով կեղծ արժեքներ, գաղափարներ, հերոսներ, որոնցից էլ ծնվում է մեր ժամանակի հերոսը: 

Հունվարյան սառնաշունչ այս օրերին Երեւանի սակավամարդ Աբովյան փողոցում ուշադրությունս գրավեցին հատուկենտ անցորդները, ովքեր ակնածանքով եւ ջերմորեն շնորհավորում էին փողոցում 9-10 տարեկան երեխայի հետ քայլող դերասան Վարդան Պետրոսյանի Նոր Տարին:

Հայկական հանրային հավաքական հիշողությունը ինքնապաշտպանական հզոր արգելակներ ունի, որն արագորեն ջնջում է այն ամենը, ինչը կարող է խաթարել հանրային արմատավորված ընկալումների բովանդակությունը եւ ուղղությունը: Այդ ինքնապաշտպանական մեխանիզմն արագորեն արգելակում է այն բոլոր անցանկալի, վատ հիշողությունները, որոնք կարող են պարտադրել հանրությանն ավելի իրատես եւ ողջամիտ լինել դեպքերի եւ դեմքերի, հասարակական երեւույթների գնահատման եւ վերագնահատման, հասարակական միջավայրի մաքրության պահպանման հանդեպ: Հիշողության այսօրինակ արգելակների պատճառով են հասարակական-քաղաքական կյանք վերադառնում նրանք, որոնց հանրությունը ի սկզբանե պետք է մերժեր:

Վերադառնում են՝ դարձյալ ձախողելով հասարակության ձգտումները:

Սակայն քաղաքականության սառը կանոններն արվեստում չեն գործում: Արվեստը նաեւ նրանով է արվեստ, որ հասարակության անդամների զգացական, ենթագիտակցական, հոգեբանական, արժեքային միջավայրն է փոխում կամ աղավաղում: Թերեւս նաեւ այդ պատճառով դերասան Վարդան Պետրոսյանի կերպարի մասին բացասական հիշողություններն արագորեն ջնջվեցին հանրային հիշողությունից: Մանավանդ որ, նրա քաղաքական հումորի հեգնանքի եւ ծաղրի սլաքները միշտ ուղղված են ՀՀ նախկին կամ ներկա իշխանությունների դեմ: Իսկ դա միանգամայն բավական է, որ հանրությունը գնահատի, պաշտպանի եւ հիանա նրանով:

Ճաշակին ընկեր չկա. առավել եւս՝ արվեստում: Վարդան Պետրոսյանի արվեստի երկրպագուն չեմ, չեմ հավատում նրա արվեստի անկեղծությանը, անգամ նրա քաղաքական սատիրան ինձ չի վարակում: Ինձ վանում են նաեւ Վ. Պետրոսյանի Փարիզ-Երեւան «հյուրախաղերը»: Ընդհանրապես, իմ եւ իմ համաքաղաքացիների մշակութային ընտրությունը եւ ընկալումները հաճախ խիստ տարբեր են: Սակայն խնդիրը միայն մշակութային ճաշակի տարբերությունները չեն: Ես, օրինակ, այդպես էլ չհասկացա հանրության այն հատվածին, որը 2013թ. հոկտեմբերին, Եղվարդ-Երեւան մայրուղում վրաերթի պատճառով 17-ամյա երկու երիտասարդների մահվան պատճառ դարձած Վարդան Պետրոսյանին այդ օրերին տենդագին պաշտպանության տակ առավ՝ անտեսելով թե՛ զոհերին, թե՛ նրա սգակիր ընտանիքին: «Բոլորի հետ էլ կարող է պատահել նման դժբախտություն»՝ ի պաշտպանություն Վ. Պետրոսյանի հանդես եկող հանրային ճակատը հիմնականում այս կարգախոսով էր առաջնորդվում: Անշուշտ, բոլորին էլ կարող են վթարի ենթարկել փողոցում անարգել սլացող անպատիժ վարորդները: Նրանց քրեական կամ հանրային դատապարտման չի կարելի ենթարկել. մի դեպքում նրանք բարձրաստիճան պաշտոնյայի զավակներ են կամ մեծահարուստի թիկնապահ, մյուս դեպքում՝ հայտնի արվեստագետ կամ սիրված քաղաքական գործիչ: Իսկ նրանց զոհերը, որպես կանոն, շարքային, անպաշտպան քաղաքացիներն են, որոնք արդարադատության հույս անգամ չեմ կարող ունենալ: Սակայն Վարդան Պետրոսյանի կյանքի այս դրվագն արդեն անցյալում է: Դատարանի որոշմամբ նա այժմ պատիժը կրում է բաց, ազատ ռեժիմով:

Հենց այդ ռեժիմն էլ հնարավորություն տվեց նրան այլ հայ արվեստագետների հետ ղարաբաղյան առաջնագիծ մեկնել: Ապրիլյան պատերազմից հետո Ղարաբաղ այցելելը հայ մշակույթի գործիչների համար նորաձեւ է դարձել, թեպետ դա ավելի շուտ հնաբույր քարոզչություն է հիշեցնում: Ընդհանրապես, Հայաստանում քարոզչությունը սկսել է փոխարինել իրական կառավարմանը եւ քաղաքականությանը: Սակայն սա այլ թեմա է:
Ղարաբաղյան առաջնագծում Վարդան Պետրոսյանի թուրքերեն «ելույթը», դերասանի մարդկային կերպարը եւ վարքագիծը մի քանի օր առաջ վերստին հանրային քննարկման դրվեցին: «Արտ-13» ստուդիայի «Մարտիկ» հաղորդաշարի անճաշակ, գռեհկաբանություններով ուղեկցվող հունվարյան թողարկումը բացահայտեց մեր ժամանակի հերոսների ձեւավորման հայկական մտածողության մեխանիզմներն ու առանձնահատկությունները: Ղարաբաղյան առաջնագիծ մեկնած արվեստագետներից Վարդան Պետրոսյանը մեկեն տարբերվեց-առանձնացավ նրանով, որ խրամատի դիտակետից թուրքերենով հերոսաբար…հայհոյում էր ադրբեջանցիներին՝ հավասարվելով նրանց: Նրա կողքին կանգնած էին 18-20 տարեկան տղաներ, որոնք ցրտաշունչ սառնամանիքի, չդադարող հրետակոծությունների պայմաններում, հակառակորդի դիրքերից 50-60 մետր հեռավորության վրա պահպանում են հայկական սահմանը՝ առանց հերոս երեւալու ճիգերի, առանց մեծախոսության եւ հակառակորդի հանդեպ հոխորտանքների: Վարդան Պետրոսյանը ոգեւորված հայհոյում էր ի տես հանրության եւ առաջնագիծը պահող զինվորների: Նա ինքնամեծարեց ինքն իրեն, երբ կրակոցները դադարեցին: Թեպետ հանրության մեծարանքը եւս չուշացավ. «Վարդան Պետրոսյանը դիրքերից գոռաց ադրբեջանցիների վրա»՝ այսեւնման վերնագրերով սոցցանցերում եւ ԶԼՄ-ներում արագորեն տարածվեց այդ հերոսական դրվագի տեսանյութը:
Առաջնագծում, ուր դու մեկնում ես որպես լրագրող, արվեստագետ կամ քաղաքական գործիչ, առաջին զգացողությունը նախ հպարտությունն է այդ զինվորների հանդեպ, ցանկությունը մնալ նրանց կողքին եւ ամոթը, որ նրանց կողքին չես քո կյանքի մնացած բոլոր օրերում: Սական Վարդան Պետրոսյանին միայն մի զգացում էր պատել՝ ինքնահերոսացման անթաքույց ձգտումը: Այնպիսի տպավորությունն էր, որ առաջնագիծը նրա համար բեմի էր վերածվել, որտեղ նա խաղում էր հերթական դերը:
Վարդան Պետրոսյանը մեր ժամանակի հերոսն է՝ ինքնասիրահարված եւ հանրության կողմից սիրված, ինքնամեծարված եւ հանրության կողմից մեծարված, իրական կյանքում խաղալով եւ կեղծ արժեքներ ու գաղափարներ ասպարեզ նետելով:
Վարդան Պետրոսյանը մեր ժամանակի հերոսն է՝ հասարակության հերոսը: Նա ոչ թե կռվում է առաջնագծում, այլ հայհոյում հակառակորդին, նա քննադատում-ծաղրում է իշխանություններին, իսկ կյանքի իրական մասն անցկացնում Փարիզում: Նա վթարի է ենթարկում երկու երիտասարդների եւ ընտրովի արդարադատություն ակնկալում: Նա մեր ժամանակի հայկական միջավայրի հերոսն է, իսկ հերոսներին չեն քննարկում. նրանցով հիանում են: Ինչպես Վարդան Պետրոսյանի դեպքում:

Նարինե ՄԿՐՏՉՅԱՆ

Դիտվել է 490 անգամ
loading...
Ամենաընթերցված
website by Sargssyan