• ՀՀԿ-ում քաղաքապետի առաջին տեղակալի արժանի թեկնածու չկա՞

  Հանրապետական կուսակցության «ոսկի երիտասարդության» ներկայացուցիչներ՝ Երեւանի քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանն ու կառավարությանն առընթեր Պետական գույքի կառավարման վարչության պետ Արման Սահակյանը (Աժ պատգամավոր Գալուստ Սահակյանի որդին) երեկ կառավարության նիստից հետո մոտ մեկ ժամ համբերատար լսեցին իշխանությունների անօրինականությունների զոհը դարձած քաղաքացիներին: Իհարկե, հիմնական լսողը Տարոն Մարգարյանն էր: Սահակյանն ընկերակցողի կարգավիճակում էր: Թեեւ դժգոհությունները տարաբնույթ էին ու այլ նախարարների գործառույթների շրջանակում, սակայն պարոն քաղաքապետը ոտքի վրա բոլորի դարդին դարման արեց: Կոնտակտներ փոխանցելով՝ խոստացավ հանդիպել, իսկ Արման Սահակյանը, ձանձրույթի նշաններ ցույց տալով, պարբերաբար ժամացույցին էր նայում, միջամտում էր՝ զրույցն ավարտին հասցնելու համար: Նրանք միացյալ ուժերով ճանապարհեցին բնակարանի հետ կապված խնդիր ունեցող մի երիտասարդ կնոջ, որը [...]

ԽՄԲԱԳՐԱԿԱՆ

• Նախընտրական դեմագոգիա

  Երբ ամանորյա տոներից վերադառնալուց հետո մեր քաղաքական դաշտը միանգամից ձեռնամուխ եղավ համամասնական-մեծամասնական ընտրակարգերի հետ կապված բուռն քննարկմանը, թվաց հենց այդպես էլ պետք է լիներ: Դե, ընտրությունների շեմին պետք է բարձրացվեն արդար ընտրություններ անցկացնելու մեխանիզմների, անօրինականությունները կանխելու եւ օրենսդիր աշխատանքով զբաղվելու անընդունակ անձանց չեզոքացնելու խնդիրները: Եթե մեր աչքի առաջ տարիներ շարունակ մեծամասնական ընտրակարգով տարբեր օլիգարխներ, քրեածին տարրեր ու կիսագրագետ անձինք են ներթափանցել ԱԺ, պետք է դրա դեմն առնել: Եվ այս առումով կուսակցությունների պայքարը հասկանալի էր ու ողջունելի: Բայց այս ամենի մեջ մի բայց կար, որը ոչ մի կերպ չի տեղավորվում այսօր ընթացող պրոցեսների համատեքստում, եւ որի մասին երեկ բարձրաձայնել է ՀՀԿ խոսնակը: ՀՀ Ընտրական օրենսգիրքը՝ այսօրվա տեսքով, ընդունվել է անցած տարվա մայիսին: Այսինքն՝ ընդամենը մի 7-8 ամիս առաջ: Ինչո՞ւ այդ օրենսգիրքն ընդունելու շրջանում չկար այս իրարանցումը, այս քննարկումներն ու բողոքի ակցիաները, համատեղ հայտարարություններն ու կոմյունիկեները, լսումներ անցկացնելու առաջարկները, օրենսդրական փոփոխություններ անելու փորձերն ու սպառնալիքները: Դեռ կարելի է հասկանալ արտախորհրդարանական ուժերի վիճակը: Ինչ որ կերպ կարելի է ըմբռնել նաեւ «Ժառանգության» եւ Դաշնակցության պասիվությունը՝ փոքրաթիվ ուժերով չէին կարող հաջողության հասնել: Բայց ինչո՞վ բացատրել ԲՀԿ-ի պահվածքը, որը ժամանակին ձայն չի հանել մեծամասնականը վերացնելու առումով, ավելին՝ կողմ է քվեարկել, իսկ այժմ միանում է առաջադիմական պայքարին: Երբ այդ պայքարը կարող էր արդյունք տալ, լռում էին, իսկ երբ «գնացքն արդեն գնացել է», դիվիդենտնե՞ր են հավաքում: